MITY.DESER.ORG - blog o manipulacji i medialnej mitologii

Masz rację. Pamiętam że moi rodzice puszczali mnie w zerówce i w klasach 1-3 na angielski – oczywiście płatny. Nic z tego nie zostało. W piątej klasie gdy wkraczał angielski jako przedmiot obowiązkowy byłem najlepszy – ale tylko przez rok. Potem moi nic ówcześnie nie umiejący rówieśnicy nadgonili i byli z czasem lepsi.

Bodajże w „Dzienniku Polskim” czytałem kiedyś wyniki badań krakowskich laryngologów, którzy twierdzili, że nauka angielskiego u zbyt młodych dzieci doprowadza do tego, że przez układanie języka pod angielski właśnie znacznie zwiększa się ryzyko wystąpienia później wad wymowy.

Znajomym, próbującym mnie nakłonić do posłania mojej córki na kurs językowy [5l.] cytuję bodajże Pratchetta, u którego bohater „znał szesnaście języków obcych i w żadnym z nich nie miał nic ciekawego do powiedzenia”. Na ogół zgodnie z zamierzeniami obrażają się na mnie i zmieniają temat :)

Artykuł dostał się na wykopalisko
http://www.wykop.pl/link/79761/czym-wczesniej-zaczniesz-uczyc-dziecko-jezyka-tym-wcale-nie-lepiej

„Dopóki dziecko nie nauczy się biegle czytać i pisac po polsku, niech uczy się języka obcego co najwyżej przez zabawę. To muszą być zajęcia w rodzaju rytmiki, a nie kursu językowego.”

Już dawno tak jest. Tak się składa, że miałem okazję prowadzić lekcje angielskiego w najmłodszych klasach podstawówki i mogę spokojnie stwierdzić, że na tym etapie wcale nie chodzi o formalną naukę, lecz m.in. budowanie nawyków oraz – tak! – zabawę. Nauka języka jest efektem ubocznym powyższych. Pani Ewa Winnicka najwyraźniej nie widziała ani jednej lekcji angielskiego w nauczaniu początkowym, inaczej nie pisałaby „oczywistych oczywistości”.

„Starsi uczniowie przyswajają wiedzę dużo wydajniej. 12-latek uczy się szybciej i efektywniej niż 8-latek”.

To również jest od dawna ugruntowany fakt – napisać coś takiego to jakby nic nie napisać.

No i wreszcie clou:

„Najlepiej uczyć starsze dzieci intensywniej, niż taką samą ilością godzin uczyć przez dłuższy czas od wcześniejszego wieku.”

Naprawdę lepiej jest w krótszym czasie bombardować umysł większą ilością informacji naraz? Nawet biorąc pod uwagę, że każde dziecko ma indywidualne tempo przyswajania wiedzy, a jej natłok może mu sprawić trudności?

„Niezależnie od wieku, w którym przebiega proces przyswajania (tzw. akwizycji) języka obcego, na efekty ma znaczny wpływ motywacja do nauki.”

Zgadza się, ale wiek 6-8 lat jest okresem, kiedy motywacja do nauki jest:
a) bardzo wysoka
b) nie wspomagana niczym, tzn. dzieci przychodzą na lekcje Z CIEKAWOŚCI, a nie „bo rodzice im każą”.

Z tych dwóch powodów uważam, że niewykorzystanie tego okresu na naukę języka (przy spełnieniu warunków określonych przez panią Winnicką) jest zwyczajnym marnotrawstwem. Może i w przyszłości da się to nadrobić, ale na pewno nie takim samym nakładem pracy, jak w przypadku rozpoczęcia nauki w młodszym wieku. W przypadku starszego/dorosłego ucznia dochodzą jeszcze czynniki zewnętrzne (egzaminy, inne przedmioty szkolne, życie codzienne, a w przypadku dorosłych praca), które również mają wpływ na naukę i motywację.

Reasumując – teza artykułu całkiem sensowna, ale praktycznie pozbawiona sensownych podstaw. A ponieważ mamy środek sezonu ogórkowego, mam pewność że ten „mit” nie wpłynie znacząco na edukację w Polsce. Tyle z mojej strony.

„Naprawdę lepiej jest w krótszym czasie bombardować umysł większą ilością informacji naraz? Nawet biorąc pod uwagę, że każde dziecko ma indywidualne tempo przyswajania wiedzy, a jej natłok może mu sprawić trudności?”

Kto mówi o bombardowaniu, w szkole są 2h języka na tydzień, czasem godzina. Przecież to za mało. myślę, że nawet 2h dziennie nie byłoby za dużo, z pewnością byłby lepszy efekt, więcej utrwaleń, osłuchania się z językiem itd. Nie sądziłem, że z ilościa godzin języka można przesadzić. Nie mówię tutaj o nudnej większej ilości materiału, ale o nauce tego co naprawdę jest ważne, czyli biegłości, umiejętności operatowania pewnym ograniczonym zasobem słów, które zna każdy. Tak aby można było się dogadać z ludźmi co znają język tak jak my albo i gorzej. Bezsensem jest nauczanie jakiś zawiłości gramatycznych, rzadko używanych słów itd. To nie sprzyja dogadywaniu się. Człowiek przede wszystkim powinnen potrafić opowiadać po angielsku, przekładać trudne myśli, skomplikowane historie na proste angielskie zdania.

„Zgadza się, ale wiek 6-8 lat jest okresem, kiedy motywacja do nauki jest:
a) bardzo wysoka
b) nie wspomagana niczym, tzn. dzieci przychodzą na lekcje Z CIEKAWOŚCI, a nie „bo rodzice im każą”.
„

Bardzo wysoka? chyba żartujesz, takie dzieci nie mogą się chwili skupić, to co się nauczą zaraz zapomną, można tylko trochę zastukać do główki i nauczyć szybciej kilkuset słów ale to mija się z celem. Dziecko później bez problemu douczy się tych podstawowych kilkuset słów i szybciej opanuje wymowe. W dodatku z dzieckiem, które ma podstawy języka polskiego można pracować łatwiej ucząc je w odpowiedni sposób. Może inaczej, myślę, że dzieci w wieku 6-8lat nauczyciele psują, nie uczą a ogłupiają, uczą wolnego czytania, uczą nawyków, które będą mieć do końca życia, uczą ślepej wiary w słowo nauczyciela, wyrównują wyróżniających się do najniższego w klasie, tak samo wygląda nauka języka, jak widzę jak to wygląda to wolałbym w ogóle dziecka na takie lekcje nie posyłać. Zobacz ilu jest ludzi co uczą się języka całą podstawówkę całe liceum i zdania nie potrafią sklecić? to nie są odosobnione przypadki, na to rzutują błędy z początkowego nauczania.

Reasumując. Dziecko w tym wieku jak najbardziej można uczyć jak kogoś na to stać i wie jak to zrobić naprawdę sensownie. Ale wprowadzenie tego języka tak wcześnie w szkołach raczej dzieci zniechęci niż da im jakieś podstawy, które niestety z łatwością się nadrabia.